ای غریبه

ای پر از آه و پر از درد و پر از بغض فرو خورده

در شب تنهاییت

در سوگ و ماتم

غوطه ور بودی

نه امیدی که با آن آشیان صبح فردا را چراغانی کنی

نه یک باور

که کابوس شب دیرینه ات را

در سحرگاه سپید روشنایی

در طلوع نور زرد زندگی

خاموش و خاکستر کنی.

دوباره شب

دوباره گیسوان آشفته مهتاب

دوباره هق هق بی صدای چشمان خسته از تکرار

دوباره یک درد جانسوز نهفته در

ایوان تنهایی فردا

چراغ خانه شکسته

در این ظلمت بی سایه

کسی به فکر گل ها نیست

باغبان به خواب ابد رفته.

گلی دیوانه ی چشمان پاییز است

گلی در حسرت باریدن یک جرعه ی باد است

گلی پنهان شده از بیم یک تزویر

گلی دیگر هراسان از هجوم سرد یک تردید.

یادت هست قرارمان را. در شبی از شبهای سرد زمستانی. در قهوه خانه ای که می خواند نقالش با سوز دل از رستم و پهلوانی هایش. به من گفتی ، گفتنی ها را . و من شنیدم حتی نا گفته ها را . چه غمی داشت ، نگاهت . آن هنگام که نامم را زیر لب صدا کردی . و سکوت ... نگاهم کردی و من هم . چه تلخ بود واژه ی چشمانت . نقال همچنان می خواند : خم آورد پشت دلیر جوان / زمانه بیامد نبودش توان / زدش بر زمین بر به کردار شیر / بدانست کو هم نماند به زیر / ... هوای قهوه خانه گرم بود ، اما نه به گرمی دستان تو . آن هنگام که دستم را گرفتی . و من هراسان از تپش های قلبم که چه بی پروا راز دل را فریاد می زد و نفس هایم

من تو را می خوانم

با آوای سکوت

چه غریب است صدا

در شعر فریاد من

چه محجوبند کلمات تو و من

در دهکده ی جملات بی کسی

چه مظلوم است قافیه سرودن

بنگر ببین واژه ها چه بی حیا شده اند!

تن به قصه ای داده اند

که تلخ فرجام است

پاییز میمیرد

فصل رقص برگ و باد